Maria Lobensteijn

Synchroniciteit is een interessant principe: het universum wijst de weg door middel van dagelijkse 'toevalligheden'.

De dag voordat ik de schets maakte hoorde ik een liedje in mijn hoofd, de tranceklassieker 'a thing called love' van Above and Beyond. Als ik de volgende ochtend Instagram Stories start dringt tot me door dat ik naar de akoestische versie van het nummer luister, die was gepost door trance dj/producer Alessandra Roncone, wat een bizar 'toeval' omdat het een oud liedje is; Het universum wees de weg, ik had de juiste snelweg gekozen.

Het schilderij is een verzamelplaats van symbolen: Matrix symbolen, de linker en rechterzijde die ik niet kies, waar mensen worden ingeplugd in de Matrix, geloven dat ze een normaal leven leiden aan de linkerkant, die ik ook niet kies, maar eigenlijk worden gebruikt als batterijen.

Omdat de chauffeur die wegen afwijst wordt het signaal 57 gegeven, wat inhoudt: vertrouw erop dat deze verandering je op het hemelse pad brengt. 17 staat voor denken in de juiste richting, de heilige drieeenheid en de pyramides. Om levenslessen op te doen moet men het witte konijn volgen en de rode pil (hoofdsteunen) van de werkelijkheid slikken. De beloning is een echt leven, zoals Neo in de film moet leren; om werkelijkheid en echt geluk te vinden moet Neo zijn concepties van die realiteit herdefinieren zoals ieder van ons dit moet. Dit brengt de realisatie dat de werkelijkheid om de lepel heen verbogen kan worden.

Persoonlijk: ik heb nog geen levenspartner gevonden dus de passagiersstoel is voor iemand die ook niet bang is de rode pil te slikken