Direct Messaging
In dit gedeelte zijn mijn neo-expressionistische schilderijen te vinden die een observatie zijn van mens en maatschappij. Ik verken en omschrijf altijd onderwerpen die me boeien, shockeren, en mijn denken en de manier waarop ik schoonheid definieer hebben gevormd en beinvloed. Het sterke gevoel dat veroorzaakt werd door de onderwerpen in dit gedeelte gaf me de behoefte meer direct te communiceren met de kijker, waarbij oppervlakkige schoonheid ondergeschikt wordt gemaakt aan de vertelling.
uit 2019 tot 2021
(klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht
Afternoon delight
2021Sex in de middag is voor mensen die allebei sexuele vrijheid ervaren; voor mij staat dit schilderij voor het gelijkmatig verdelen van die vrijheid en dit staat weer voor het gelijkmatig verdelen van macht tussen partners en geslachten.
Begrafenis in Beslan
2019De People/Monsters serie is een analyse van de oorzaken en gevolgen van destructief gedrag op meso ('drinking' the 'Kool-aid'), micro ('I'm not that innocent') en macro-niveau (dit schilderij) De snelle schets die ik maakte terwijl ik naar de grote begrafenis na het gijzelingsdrama in Beslan keek bleek het startpunt van een voor mij nieuwe manier van werken. Zoals Monet zei: 'De emotie en spontaniteit van de schets moet worden overgebracht naar het canvas'. Ik hoop dat ik hierin ben geslaagd omdat dit zo'n belangrijk verhaal is; onschuldige mensen en kinderen die verdrukt raken tussen strijdende partijen is een van meest vreselijke en primitieve feiten op aarde. In de mensheid gaan acceptatie van dit feit en de wil hier bovenuit te stijgen hand in hand. Dit maakt ons zowel een vreselijke als interessante diersoort. Kunnen we evolueren naar een hogere levensvorm die dit niet meer toestaat of zijn we een verdoemde soort die, ondanks de wil om te transformeren toch steeds op hetzelfde punt eindigt?
'I'm not that innocent'
2020De People/Monsters serie is een analyse van destructief gedrag op macro niveau (Funeral in Beslan) meso niveau ('drinking' the 'Kool-aid') en micro niveau (dit schilderij over de Watts familiemoorden en de gevaren van de narcistische persoonlijkheidsstoornis voor het dagelijks leven). Ik beeldt Shannan Watts en haar dochters CC en Bella op een rudimentaire manier af om de nadruk te leggen op het verhaal over een ogenschijnlijk perfecte vader die op brute manier in 2018 zijn gehele gezin uitmoordde. Deze zaak is vooral actueel vanwege het social media aspect; Shannan creëerde een bewegende catalogus van haar leven door haar producten te verkopen via Facebook live. Deze activiteiten veroorzaakte veel stress bij Chris Watts, een nog grotere noodzaak zijn masker voortdurend op te poetsen en te voorkomen dat het afviel. De titel van het doek verwijst naar Shannan's aankondiging van haar zwangerschap door een shirt te dragen met de tekst 'oeps, we did it again', een parafrasering van het Britney Spearsnummer, met ook de volgende tekst: I'm not that innocent'. Mijn grote interesse in deze zaak heeft te maken met mijn interesse in de narcistische persoonlijkheidsstoornis. Daarnaast: Shannan's favoriete kleur was paars, zoals de mijne, en de meisje waren beide geboren op de 17e, mijn favoriete nummer. De weegschaal van lotusbloem verwijst naar de macht en wijsheid die we kunnen bereiken door een groter begrip te verkrijgen van de menselijke natuur. Wanneer we voor het eerst over narcisme horen, moeten we nog checken of iemand een rits op de buik heeft, maar naarmate we leren zullen we de gedragingen gaan herkennen en onszelf kunnen beschermen tegen de wolf eronder. Lotusbloemen groeien op modder zoals Shannan, Bella CC en Niko groeiden op het kwaad.
'Drinking' the 'Kool-Aid'
2019
De People/Monsters serie is een analyse van destructief gedrag op micro (I'm not that innocent'), macro (Begrafenis in Beslan) en meso-niveau (dit doek)
Dit schilderij is een afbeelding van Jim Jones en zijn Peoples Temple op het moment van hun ondergang in september 1978 in de jungle van Guyana.
De titel van het doek is 'drinking 'the 'Kool-aid' omdat veel van de slachtoffers, zoals de kinderen, maar ook volwassenen, het gif dat ze zou doden niet vrijwillig dronken. daarnaast ging het hier ook niet om Kool-aid die vergiftigd werd omdat de financiele middelen op dat moment al nihil waren zodat ze de goedkopere Flavor-aid dronken. Het schilderij gaat niet over frisdrank, maar over een totalitair regime in een petrieschaal. Dit maakt het volgens mij een enorm belangrijk verhaal; de manier waarop woorden werden gebruikt om te betoveren, intimideren en later te doden. Ook kunnen we hiervan leren over armoede, godsdienst, en wat de risico's zijn als mensen zich buitengesloten voelen.
Het licht rechtsboven aan het eind van het plankenpad symboliseert de verlossing die Jim beloofde, het plankenpad zelf de armoede in Jonestown EN de spoorweg die de jungle invluchtende mensen als navigatie gebruikten op weg naar vrijheid.
Waar vroeger het paviljoen was en de lichamen werden neergelegd groeien nu goudgele bloemen. Een anonieme brief werd later gevonden met een verzoek: vertel het verhaal en leer ervan (zie rechtonder), hier probeer ik een kleine bijdrage aan te leveren.
Synchronicity
2020Synchroniciteit is een interessant principe: het universum wijst de weg door middel van dagelijkse 'toevalligheden'. De dag voordat ik de schets maakte hoorde ik een liedje in mijn hoofd, de tranceklassieker 'a thing called love' van Above and Beyond. Als ik de volgende ochtend Instagram Stories start dringt tot me door dat ik naar de akoestische versie van het nummer luister, die was gepost door trance dj/producer Alessandra Roncone, wat een bizar 'toeval' omdat het een oud liedje is; Het universum wees de weg, ik had de juiste snelweg gekozen. Het schilderij is een verzamelplaats van symbolen: Matrix symbolen, de linker en rechterzijde die ik niet kies, waar mensen worden ingeplugd in de Matrix, geloven dat ze een normaal leven leiden aan de linkerkant, die ik ook niet kies, maar eigenlijk worden gebruikt als batterijen. Omdat de chauffeur die wegen afwijst wordt het signaal 57 gegeven, wat inhoudt: vertrouw erop dat deze verandering je op het hemelse pad brengt. 17 staat voor denken in de juiste richting, de heilige drieeenheid en de pyramides. Om levenslessen op te doen moet men het witte konijn volgen en de rode pil (hoofdsteunen) van de werkelijkheid slikken. De beloning is een echt leven, zoals Neo in de film moet leren; om werkelijkheid en echt geluk te vinden moet Neo zijn concepties van die realiteit herdefinieren zoals ieder van ons dit moet. Dit brengt de realisatie dat de werkelijkheid om de lepel heen verbogen kan worden. Persoonlijk: ik heb nog geen levenspartner gevonden dus de passagiersstoel is voor iemand die ook niet bang is de rode pil te slikken