Ik ben een autodidactische schilder en fotokunstenaar, geboren in 1969 als een weegschaal.

Om mezelf te leren schilderen begon ik met het maken van 'impressionistisch' werk, in de wetenschap dat ik eigelijk meer vrijheid en passie zocht om uiteindelijk een schilder te worden die weinig vorm en details nodig heeft om een verhaal te vertellen. Mijn doel: een 'supergeleider' worden van emoties door directe communicatie. Ik heb veel bewondering voor artiesten die het vermogen hebben gedachten eruit te trekken en op een ongefilterde manier weer te geven. Dit heeft me altijd mee geboeid dan technische perfectie.

Ik herinner me het hypnotiserende effect van de filmbeelden van Karel Appel die volle blikken verf tegen de muur smeet op mijn 6-jarige zelf.

Later ontdekte ik het werk van de impressionisten, expressionisten en abstracten en besefte ik de vertelkracht die het gaf om afleidende details weg te laten.

Mijn nieuwste werk noem ik 'Direct Messaging' waarmee ik moderne thema's aansnijdt en inspiratie vind in mijn eigen tijdperk. Gedurende mijn leven is computer communicatie centraal komen staan; onderwerpen die eerder het domein waren van documentaires, zijn op het internet publiek bezit geworden, in het biijzonder op Youtube.

Het leitmotiv van de rode tas is per ongeluk ontstaan; de tas op het schilderij dat nu 'Roietasman' heet had een kleur nodig, ik besloot dat het rood moest zijn en dat dit de kleur was om een symbool te creeeren voor alle pijn, trauma's, zelfhaat en angst die iedere persoon met zich meedraagt op de reis door het leven.

Door te schilderen begon ik in mijn eigen leven te graven, toeval werd bedoeling zodat de rode tas in mijn werk terugkeert, zoals in Freezin' Marilyn